Jesli jestes fanem fornuły1 a także Roberta Kubicy powinienes znać choć trochę historię tej dyscypliny sportów motorowych.
Historia Formuły 1 ma swój początek 13 maja 1950 roku, kiedy to rozegrano wyścig na angielskim torze Silverstone – pierwsze zawody z cyklu Grand Prix Formuły 1. Podczas debiutanckiego sezonu tytuł powędrował tylko do kierowcy – nie uwzględniano jeszcze klasyfikacji konstruktorów.W pierwszym sezonie dominowali zawodnicy jeżdżący dla dwóch ekip: Alfy Romeo i Ferrari. Ostatecznie po 7 wyścigach jakie wtedy rozegrano tytuł zdobył Włoch Giuseppe Farina pokonując swojego partnera z zespołu Argentyńczyka Juana Manuela Fangio (obaj jeździli legendarnymi bolidami Alfa Romeo 158).
Okres 1950-1961:
Fangio szybko powetował sobie niepowodzenie i zdobył mistrzostwo w roku następnym po zaciekłej rywalizacji z Włochem Alberto Ascarim. Lata 1952 i 1953 to dominacja Ascariego i zespołu Ferrari. Kolejne cztery lata to powrót na szczyt Fangio, który w tym okresie zdobył 4 tytuły mistrza świata, wygrał 24 wyścigi i 35 razy stawał na podium. Swoje laury zdobywał jeżdżąc dla: Lancii, Ferrari, Mercedesa i Maserati. Fangio przeszedł na emeryturę w 1958 roku – dokładnie w tym samym sezonie wprowadzono dodatkową klasyfikację konstruktorów.
Samochody z okresu 1950-1958 posiadały wąskie bieżnikowane opony, a silnik zamontowany był przed kierowcą. Ekipy, które zdominowały ten czas posiadały silniki 1,5-litrowe z turbodoładowaniem, bądź 4-litrowe bez turbodoładowania. W 1954 roku wprowadzono nowe przepisy i ograniczono pojemność silnika do 2,5 litrów.
W latach 1959 i 1960 do głosu doszła ekipa Cooper-Climax, z którą Australijczyk Jack Brabham zdobył dwa tytuły mistrzowskie. W 1959 roku miała miejsce pierwsza bardzo istotna zmiana techniczna w Formule 1 - zespół Coopera przeniósł silnik za kierowcę! W 1961 wszystkie zespoły przeniosły swoje jednostki napędowe na tył bolidu.
Warto także dodać, że w okresie 1951-1961 w wyścigach Grand Prix Formuły 1 brał udział brytyjski kierowca Sir Stirling Moss. Brytyjczyk w ciągu dziesięciu lat startów w Jedynce wygrał zawody 16 razy, ale nie zdobył żadnego tytułu. Moss uważany jest dzisiaj za najbardziej utalentowanego kierowcę w historii, który nigdy nie został mistrzem.
W 1961 roku miał też miejsce jeden z najtragiczniejszych wypadków w historii Formuły 1. 10 września podczas wyścigu o Grand Prix Włoch zginął kierowca Ferrari Wolfgang von Trips oraz 14 widzów obserwujących tego dnia zmagania na torze.
Okres 1962-1970:
W pierwszym sezonie tego okresu miała miejsce kolejna rewolucyjna zmiana technologiczna - zespół Lotus wprowadził podwozie połączone z aluminiowym monokokiem. Zmiana ta do dzisiaj uważana jest za jedną z największych technologicznych rewolucji w historii Formuły.
W 1965 roku w zespole BRM zadebiutował Jackie Stewart - przyszły trzykrotny mistrz świata.
W 1966 roku tytuł ponownie trafił w ręce Jacka Brabhama, który wygrał cały cykl dzięki bolidowi własnej konstrukcji. W tym samym samochodzie rok później tytuł mistrz świata zdobył kierowca z Nowej Zelandii Denny Hulme.
Inżynierowie pracujący dla zespołów Formuły 1 zaczęli zdawać sobie sprawę jak duży potencjał drzemie w aerodynamice. Pod koniec lat 60 pojazdy zaczęły przybierać coraz bardziej opływowe kształty. Inne znaczące wydarzenia drugiej połowy tej dekady to wprowadzenie do F1 sponsoringu (Lotus pomalował swoje bolidy w barwy Imperial Tobacco), wyposażenie bolidów w spojlery i zastosowanie przez Danego Gulneya tzw. kasku zamkniętego, który chronił całą twarz.
W 1969 rozkwitł talent Jackie Stewarta. Brytyjczyk zdobył tytuł z ekipą Matry, wygrywając aż 6 na 10 rozegranych wyścigów.
W 1970 roku tytuł zdobywa Jochen Rindt jeżdżący dla zepołu Lotusa.
Okres 1971-1980:
W pierwszym sezonie tego okresu tytuł ponownie wędruje w ręce Stewarta, który wygrywa 6 eliminacji.
W 1972 roku do głosu dochodzi utalentowany Brazylijczyk - Emerson Fittipaldi. 25-latek wygrywa cały cykl mistrzostw i staję się najmłodszy w historii triumfatorem Formuły 1. Rok później jesteśmy świadkami niezwykle zaciętej rywalizacji między Fittipaldim i Stewartem. Ostatecznie to Brytyjczyk zdobywa mistrzostwo (trzecie w jego karierze). Swój wynik zawdzięcza głównie szybkiej i konsekwentnej jeździe w drugiej części sezonu.
Historia Formuły 1 ma swój początek 13 maja 1950 roku, kiedy to rozegrano wyścig na angielskim torze Silverstone – pierwsze zawody z cyklu Grand Prix Formuły 1. Podczas debiutanckiego sezonu tytuł powędrował tylko do kierowcy – nie uwzględniano jeszcze klasyfikacji konstruktorów.W pierwszym sezonie dominowali zawodnicy jeżdżący dla dwóch ekip: Alfy Romeo i Ferrari. Ostatecznie po 7 wyścigach jakie wtedy rozegrano tytuł zdobył Włoch Giuseppe Farina pokonując swojego partnera z zespołu Argentyńczyka Juana Manuela Fangio (obaj jeździli legendarnymi bolidami Alfa Romeo 158).
Okres 1950-1961:
Fangio szybko powetował sobie niepowodzenie i zdobył mistrzostwo w roku następnym po zaciekłej rywalizacji z Włochem Alberto Ascarim. Lata 1952 i 1953 to dominacja Ascariego i zespołu Ferrari. Kolejne cztery lata to powrót na szczyt Fangio, który w tym okresie zdobył 4 tytuły mistrza świata, wygrał 24 wyścigi i 35 razy stawał na podium. Swoje laury zdobywał jeżdżąc dla: Lancii, Ferrari, Mercedesa i Maserati. Fangio przeszedł na emeryturę w 1958 roku – dokładnie w tym samym sezonie wprowadzono dodatkową klasyfikację konstruktorów.
Samochody z okresu 1950-1958 posiadały wąskie bieżnikowane opony, a silnik zamontowany był przed kierowcą. Ekipy, które zdominowały ten czas posiadały silniki 1,5-litrowe z turbodoładowaniem, bądź 4-litrowe bez turbodoładowania. W 1954 roku wprowadzono nowe przepisy i ograniczono pojemność silnika do 2,5 litrów.
W latach 1959 i 1960 do głosu doszła ekipa Cooper-Climax, z którą Australijczyk Jack Brabham zdobył dwa tytuły mistrzowskie. W 1959 roku miała miejsce pierwsza bardzo istotna zmiana techniczna w Formule 1 - zespół Coopera przeniósł silnik za kierowcę! W 1961 wszystkie zespoły przeniosły swoje jednostki napędowe na tył bolidu.
Warto także dodać, że w okresie 1951-1961 w wyścigach Grand Prix Formuły 1 brał udział brytyjski kierowca Sir Stirling Moss. Brytyjczyk w ciągu dziesięciu lat startów w Jedynce wygrał zawody 16 razy, ale nie zdobył żadnego tytułu. Moss uważany jest dzisiaj za najbardziej utalentowanego kierowcę w historii, który nigdy nie został mistrzem.
W 1961 roku miał też miejsce jeden z najtragiczniejszych wypadków w historii Formuły 1. 10 września podczas wyścigu o Grand Prix Włoch zginął kierowca Ferrari Wolfgang von Trips oraz 14 widzów obserwujących tego dnia zmagania na torze.
Okres 1962-1970:
W pierwszym sezonie tego okresu miała miejsce kolejna rewolucyjna zmiana technologiczna - zespół Lotus wprowadził podwozie połączone z aluminiowym monokokiem. Zmiana ta do dzisiaj uważana jest za jedną z największych technologicznych rewolucji w historii Formuły.
W 1965 roku w zespole BRM zadebiutował Jackie Stewart - przyszły trzykrotny mistrz świata.
W 1966 roku tytuł ponownie trafił w ręce Jacka Brabhama, który wygrał cały cykl dzięki bolidowi własnej konstrukcji. W tym samym samochodzie rok później tytuł mistrz świata zdobył kierowca z Nowej Zelandii Denny Hulme.
Inżynierowie pracujący dla zespołów Formuły 1 zaczęli zdawać sobie sprawę jak duży potencjał drzemie w aerodynamice. Pod koniec lat 60 pojazdy zaczęły przybierać coraz bardziej opływowe kształty. Inne znaczące wydarzenia drugiej połowy tej dekady to wprowadzenie do F1 sponsoringu (Lotus pomalował swoje bolidy w barwy Imperial Tobacco), wyposażenie bolidów w spojlery i zastosowanie przez Danego Gulneya tzw. kasku zamkniętego, który chronił całą twarz.
W 1969 rozkwitł talent Jackie Stewarta. Brytyjczyk zdobył tytuł z ekipą Matry, wygrywając aż 6 na 10 rozegranych wyścigów.
W 1970 roku tytuł zdobywa Jochen Rindt jeżdżący dla zepołu Lotusa.
Okres 1971-1980:
W pierwszym sezonie tego okresu tytuł ponownie wędruje w ręce Stewarta, który wygrywa 6 eliminacji.
W 1972 roku do głosu dochodzi utalentowany Brazylijczyk - Emerson Fittipaldi. 25-latek wygrywa cały cykl mistrzostw i staję się najmłodszy w historii triumfatorem Formuły 1. Rok później jesteśmy świadkami niezwykle zaciętej rywalizacji między Fittipaldim i Stewartem. Ostatecznie to Brytyjczyk zdobywa mistrzostwo (trzecie w jego karierze). Swój wynik zawdzięcza głównie szybkiej i konsekwentnej jeździe w drugiej części sezonu.
